02
Ja
Zamak u Edinburgu, Zamak i katedrala u Daramu, Stounhendž i Katedrala u Salzburiju
02.01.2015 16:11

Edinburški zamak je smešten na krševitim grebenima Kasl Roka, na savrešenom geografskom položaju za odbranu od najezda nebrojenih napadača još od doba Rimskog carstva sve do sredine XVIII-og veka. Ne samo da je zamak služio u vojne svrhe, već je takođe bio i kraljevska rezidencija počev od XI-og veka za vreme vladavine kralja Malkolma Kenmora i kraljice Margarete. Za kapelu svete Margarete, jednu od najstarijih pokrivenih građevina u Škotskoj, kažu da ju je sagradila sama kraljica kada je prešla u zamak, mada postoji mogućnost da su je sagradili njeni sinovi u sećanje na svoju majku.
Zamak ima burnu i krvavu istoriju - čak pre nego što dođete do kapije Portkulis blizu ulaza u zamak Esplanadu koji leži ispod, proći ćete pored Veštičjeg bunara gde je pre oko 250 godina spaljeno više od 300 veštica. Ispred same kapije nalazi se spomenik ser Vilijamu Kirkaldiju koji je bio upleten u ubistva kardinala bitona i Davida Ricija, sekretara škotske kraljice Meri, a koji je kasnije obešen. Iznad kapije je Stražareva ili Argajlova kula, u kojoj je markiz Argajl bio utamničen pre nego što je pogubljen 1661. godine.
Škotski kraljevski dragulji se čuvaju u trezoru kraljevske palate. Ovo je najstarije očuvano kraljevsko drago kamenje na Britanskim ostrvima. Kruna, ukrašena dragim kamenjem, izgrađena je od škotskog zlata, a poslednji koji ju je nosio bio je Čarls II i to 1651. godine. Godine 1707, dragulji su sklonjeni posle Zakona o ujedinjenju, da bi ih ponovo našao ser Volter Skot, romanopisac, nešto više od 100 godina kasnije. Ovde se takođe može videti i Kamen sudbine (The Stone of Scone) koji je posle 700 godina, koliko je ležao ispod Krunidbenog prestola u Vestminsterskoj opatiji, vraćen 1996. godine.
Daram je izuzetno kulturno bogat gradić, smešten na vrhu brda koje se nalazi na poluostrvu, na okuci reke Ver u severoistočnoj Engleskoj. Još od ranog XIX veka to je uzavreo univerzitetski grad, čije su glavne atrakcije čuvena romaneskna katedrala, osnovana 1903. godine, i zamak, koji je prvobitno sagrađen 1072. godine. Obe građevine su okružene lavirintom malih kaldrmisanih ulica i ljupkih staza koje se spuštaju do reke.
Zamak u Daramu je bio sedište poglavara daramske biskupije (koje je tako nazvao Vilijem Osvajač da bi umirio i lokalno stanovništvo i Škotlanđane) sve do 1837. godine, kada je postao prvi koledž tada upravo osnovanog univerziteta i koji ostaje glavna univerzitetska zgrada i do danas. U vekovima koji su usledili, svaki poglavar biskupije  je po svom nahođenju vršio izmene u arhitekturi zamka, ali pošto je zamak sagrađen od mekog kamena i na mekom tlu, neophodno je da se stalno restauriše i obnavlja. Normanska kapela, sagrađena 1080. godine, izuzetno je očuvana, a to je samo jedna od mnogih znamenitosti koje se mogu videti u okviru ovog velelepnog zamka.
Katedrala je isto tako kolosalna, a njena unutrašnjost je spektakularna - to je prva katedrala u Evropi koja je bila pokrivena rebrastim kamenim svodom, a i njeni poprečni lukovi su tada prvi put korišćeni u britanskoj arhitekturi. Centralne i zapadne kule su sagrađene u XIII-om veku, međutim, bilo je neophodno da se centralna kula rekonstruiše u XV-om veku, pošto je pretrpela udar groma. U zapadnom predvorju crkve, sagrađenom 1175. godine, leži grob Prečasnog Bida, kao i neki retki primerci murala sa religioznom tematikom iz XII-og veka.
Lako prepoznatljiv krug od stena u Stounhendžu, star 5.000 godina, najčuveniji je praistorijski lokalitet u Evropi. Spoljašnji kružni bedem i jarak su postavljeni oko 3.000 godine p.n.e, a unutrašnji krug od ogromnog kamenja od plavog peščara (zapravo, granita koji je prvobitno bio plav) pridodat je 1.000 godina kasnije. Danas se veruje da su ove granitne stene, od kojih neke imaju i do 4 t, dovučene čak sa pobrđa Priseli, koje se nalazi u južnom Velsu - sa nekih 400 km razdaljine. Postavljeni su u parovima i svaki par na vrhu ima isto tako ogroman kameni nadvoj. U okviru unutrašnjeg kruga kamenje je poređano u obliku dve potkovice, jedna unutar druge, a u samom centru se nalazi ono što je poznato kao Žrtvenik. Kamenje se tu i tamo može naći i van samog lokaliteta koji je okružen humkama neolitskih grobova.
Ovaj arheološki fascinantan lokalitet ostaje misterija, mada postoji mnogo različitih teorija u vezi sa njegovom prvobitnom namenom. Dve unutrašnje potkovice su postavljene tako da, na dan kratkodnevnice i dugodnevnice, sunce izlazi i zalazi tačno u pravcu njihovog centra. Uprkos njegovom neospornom značaju, stručnjaci još uvek nisu uspeli da dokuče tajnu Stounhendža.
Stounhendž se nalazi u oblasti prepunoj praistorijskih lokaliteta, od kojih se neki nalaze i na privatnim imanjima, ali nijedan ne privlači toliko turista kao glavno arheološko nalazište. Zato ne iznenađuje što se smatra mestom punim misterije i magije, pa je ono i središte okupljanja raznih sekti, među kojima su i druidi koji izvode obrede da bi proslavili rodnu godinu. Pošto je ovom mestu dodeljen status Svetske kulturne baštine, ostaje nada da će ono moći da se očuva uprkos neizbežnom štetnom uticaju okoline kome doprinosi 800.000 posetilaca godišnje, a da im se istovremeno omogući da se dive ostacima ovog veličanstvenog arhitektonskog dela.
Glavno obeležje grada Salzburija je katedrala sa šiljatim tornjem, smeštena u predivnom ograđenom terenu sa zelenim rečnim dolinama koje se prostiru u daljinu. Ovo je tipičan prizor kakav možete videti u Engleskoj, koji sada ne izgleda ništa drugačije od onoga kakvim je predstavljen na Konstejblevoj čuvenoj slici iz 1823. godine.
Katedrala u Salzburiju je projektovana i podignuta za skoro čudesno kratko vreme od 38 godina, u periodu od 1220. do 1258. godine. sagrađena je od kamena iz Čilmarka, vađenog iz kamenoloma udaljenog nekih 19 km. Zgrada kapitolskog sabora sa osmougaonom osnovom, započeta šezdesetih godina XIII-og veka, građena je čitavih 40 godina. Šiljati toranj je dograđen dvadesetih godina XIV-og veka i stoji na visini od 123 m, tako da je ovo najviša katedrala u Engleskoj.
U poznom XVII-om veku ser Kristofer Ren je pozvan da pomogne oko izgradnje šiljatog tornja, jer su postojali izvesni arhitektonski problemi zbog njegove visine i težine, a sredinom XIX-og veka ser Džordž Gilbert Skot je započeo nove radove na njegovoj restauraciji. Sama gradnja je predstavljala pravi arhitektonski podvig - sam vrh leži na osnovi koja u prečniku ima jedva jedan metar, a temelj je ukopan tek par metara u močvarno zemljište, pa sama činjenica da još uvek stoji je dokaz umeća majstora srednjeg veka.
Unutrašnjost katedrale deluje strogo, dok se u brodu nalazi kolonada stubova od sivog purbečkog mermera, a u zidovima su uklesane grobnice, što ovaj ambijent čini još turobnijim. Međutim, utisak uzvišenosti koji ova građevina ostavlja ne može se poreći. U severnom brodu se može videti verovatno najstariji satni mehanizam u Evropi koji datira još iz 1386. godine. U Zgradi kapitolskog sabora se nalazi friz iz srednjeg veka na kome su prikazane scene iz Stvaranja sveta i najbolje očuvan primerak od četiri originala Velike povelje.

Comments


Datenschutzerklärung
Make your free website at Beep.com
 
The responsible person for the content of this web site is solely
the webmaster of this website, approachable via this form!